Şemâil-i Şerif

Alemlere rahmet olarak gönderilen ve kainatın güneşi olan, sevgili peygamberimiz Hz Muhammed’in (asm) Şemâil-i Şerifleri (Mübarek tasviri) nasıldı?

Kütübü Sitte hadisi ile Efendimizin Şemâilini öğrenelim inşallah.

Ali’nin evladlarından Muhammed’in oğlu İbrahim anlatıyor: “Hz. Ali (ra) Resulullah (sav)’ı vasfettiğı zaman şöyle derdi:

“Resulu-i Ekrem (sav) efendimiz çok uzun boylu olmadığı gibi, (azaları) birbirine girmiş kısa boylu da değildi, orta boylu bir insandı. Saçları kıvırcık değildi, düz de değildi, dalgalıydı. Şişman değildi, yuvarlak yüzlü de değildi, yanakları uzuncaydı. Rengi kırmızıya çalan, beyazdı. Gözleri siyah ve kirpikleri uzundu, goğsünde göbeğine kadar inen kıldan bir hat vardı. El ve ayaklarının parmakları kalıncaydı. Eklem yerleri ve iki küreğin birleşme yeri olan omurga iri idi. Bir tarafa dönünce (sadece başını çevirmez) bütün vücudunu çevirirdi. Yürüyünce, yamaçtan iniyormuşcasına öne meylederek yürürdü. İki omuzu arasında peygamberlik mührü vardı. O, peygamberlerin mührü (sonuncusu) idi. İnsanların en iyi kalplisi, en şecaatlisi ve en doğru sözlüsü idi. O ahlakça herkesten yüce, muaşere yönüyle de en geçimlisi idi. Onu aniden gören ondan heybet duyardı, bilerek beraber olan, kalpten severdi. Onu vasfeden şöyle derdi: “Ben ne O’ndan önce, ne de O’ndan sonra O’nun gibisini görmedim.” Resul-i Ekrem çabuk konuşmazdı, her işitenin anlayacağı şekilde teker teker konuşurdu.”

Kaynak: Tirmizi, Menakıb 19,

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir