Dünya bir imtihan yeridir

Dünya dershanesinin en şuurlu talebesi insandır. Beşikten mezara kadar ilim okuyup öğrenmeye muhtaç olan insamn hayat kitabı Kur’ân-ı Azîmüşşan’dır. İnsan onu okumaya, emir ve yasaklanna göre hayatını düzenlemeye mecburdur. Zira bu dershanenin yegâne kitabı odur. Kabir kapısından içeri girince bütün sorular ondan çıkacaktır. Kur’ân’ı bilmeyen ve yaşamayan, imtihanda başarılı olamaz; geçer not alamaz!

Dünya mektebinin ebedî muallimi Hz. Muhammed’dir (sav). O’nu tanımayan, sevmeyen, Sünnet-i Seniyye’sine uymayan, îman diplomasını sağlam elde edemez! Herkes Allah Resülü’nü dinleyip O’na itaat etmeye muhtaçtır. Bu imtihan salonu olan dünyaya gelen herkes Kur’ân’ı okuyacak, O muallim-i ekberi dinleyecek, O’nun hakîkî varisleri olan âlimlerden bilmediklerini sorup öğrenecek, geçer not almaya çalışacaktır.

Emrimize verilen, hizmetimize sunulan herşey imtihanda faydalanacağımız birer malzemedir. Mal, mülk, çoluk, çocuk, varlık, yokluk, güzellik, çirkinlik hep imtihan içindir. Bu hakikate işaret eden Kur’ân-ı Kerim şöyle buyurur: “Va’lemû ennemâ emvâlüküm ve evlâdüküm fitneh.” Yâni: “Biliniz ki, mallarınız da, evlâtlarınız da ancak birer imtihandır.”

Aziz mü’minler! “İnsan bu dünyaya yalnız güzel yaşamak, rahat ve safa ile ömür geçirmek için gelmemiştir. Belki azîm bir sermaye elinde bulunan insan, burada ticaretle ebedî, daimî bir hayatın saadetine çalışmak için gönderilmiştir. Onun eline verilen sermaye de ömürdür,”

“İnsan bir yolcudur. Sabavetten gençliğe, gençlikten ihtiyarlığa, ihtiyarlıktan kabre, kabirden haşre, haşirden ebede kadar yolculuğu devam eder.”

Her iki hayatın levazımatı Mâlikü’l-Mülk tarafından verilmiştir. Fakat insan o levazımatı cehlinden dolayı tamamen bu fânî hayata sarfediyor. Halbuki ömür sermayesinden en az onda birini dünya hayatına, onda dokuzunu sonsuz hayata sarfetmek gerektir. Aldanmakta fayda yoktur.

“Dünya madem fânîdir. Hem madem ömür kısadır. Hem madem lüzumlu vazifeler çoktur. Hem madem hayat-ı ebediye burada kazanılacaktır. Hem madem dünya sahipsiz değil. Hem madem şu misafirhane-i dünyanın gayet Halân ve Kerîm bir müdebbiri var. Hem madem ne iyilik ve ne fenalık cezasız kalmayacaktır. Hem madem ‘”Lâ yükellifullâhu nefsen illâ vüs’ahâ’ sınınca teklif-i mâlâyutak yoktur. Hem madem zararsız yol zararlı yola müreccahtır. Hem madem dünyevî dostlar ve rütbeler kabir kapısına kadardır.

Elbette en bahtiyar odur ki: Dünya için âhireti unutmasın. Âhiretini dünyaya feda etmesin. Hayat-ı ebediyyesini hayat-ı dünyeviye için bozmasın. Mâlâyânî şeylerle ömrünü telef etmesin. Kendini misafir telâkki edip misafirhane sahibinin emirlerine göre hareket etsin. Selâmetle kabir kapısını açıp saâdet-i ebediyeye girsin.”

“Hayatın zevkini ve lezzetini isterseniz, hayatınızı îman ile hayatlandınnız ve ferâizle zînetlendiriniz ve günahlardan çekinmekle muhafaza ediniz.”

Unutmayınız ki: Hayatı veren Allah’tır ve hayatı rızıkla idame eden de O’dur ve levazımat-ı hayatı ihzar eden yine O’dur ve hayatın âlî gayeleri O’na aittir ve mühim neticeleri O’na bakar. Yüzde 99 meyvesi O’nundur. İnsan vazifesini istikametle yaparsa bu fânî hayatta bakî bir hayatı kazanır. Zira kâinatın ruhu, nuru, mâyesi, esası, neticesi, hülâsası hayattır. Hayatın hayatı da dindir, îmandır. Din bir imtihandır. “Ticaret ve memuriyet için mühim vazifelerle bu dâr-ı imtihan olan dünyaya gönderilen insanlar, ticaretlerini yapıp vazifelerini bitirip ve hizmetlerini itmam ettikten sonra yine onları gönderen Hâlık-ı Zülcelâl’ine dönecekler ve Mevlâ-yı Kerîm’lerine kavuşacaklar. Yâni: Esbap dağdağasından ve vasıtaların karanlık perdelerinden kurtulup Rabb-i Rahîm’lerine makarr-ı saltanat-ı ebedîsinde perdesiz kavuşacaklar. Doğrudan doğruya herkes kendi Hâlık’ı ve Mâbud’u ve Rabb’i ve Seyyid’i ve Mâlik’i kim olduğunu bilecek ve bulacaklar.”

İnsanın ebede uzanmış emelleri ve kâinatı ihata etmiş fikirleri ve ebedî saadetlerinin nevilerine yayılmış arzulan gösterir ki: Bu insan ebed için yaratılmıştır ve ebede gidecektir. Bu dünya ona bir misafirhanedir, bir diyar-ı gurbettir. Ve âhiretine bir bekleme salonudur.

Ey insan! Senin iktidarın kısa, bekan az… Yâni burada az duracaksın! Hayatın mahdut, ömrünün günleri mâdud ve herşeyin fânîdir. Öyleyse şu kısa, fânî Ömrünü fânî şeylere sarfetme ki fânî olmasın! Bakî şeylere sarfet ki bakî kalsın!

“Ayâ bu insan zanneder mi ki başıboş kalacak? Hâşâ! Belki insan ebede meb’ustur ve saâdet-i ebedîyeye ve şekavet-i daimeye namzettir. Küçük büyük, az çok her amelinden muhasebe görecek! Ya taltif veya tokat yiyecek!”

Fahr-i Cihan Efendimiz îkaz ediyor “Her kul hangi amel, iş ve hayat üzere ölürse o amel üzerine dirilir.” Veyahut, “Yaşadığınız gibi ölür, öldüğünüz gibi dirilir, haşrolursunuz!”

Rabbim cümlemizi hayat imtihanında muvaffak eylesin, âmin.

 

 

 

Kaynak: sorularlaislamiyet.com

2 yorum

  1. HÜSEYIN SASMAZ (UZUN) Yanıtla

    Madem ki bu hayat imtihan dünyası o zaman iki soru sorayım ve sağlaması yapılmış olarak cevabını alayım.
    Etiketli etiketsiz her kesime.(Diğer elementler yani Müslüman olduğunu iddia etmeyenler hariç)
    1*Ben Müslüman isem delili kesin % 100 isbatı ne.?
    2*Benim cennetim garanti.Şeytan dahi saptıramaz diyebiliyormuyum.?

    Akideler ancak, kesinlik ifade eden delilden alınır. Akidenin delilinin kesin olması lazımdır. Çünkü Allahu Teâla zannî olana itikat edenleri zemmederek şöyle buyurmuştur : “Onlar zandan başkasına tabi olmazlar. Halbuki, zan haktan bir şey ifade etmez.” [5]

    Bu hitapla akide hakkında konuşurken zanna tabî olanları teşhir edip azarlamıştır.
    Allahu Teâlâ zanna bir delalet (sapıklık) olarak itibar etmiştir. Nitekim Allahu Teâlâ; “Eğer sen yeryüzündekilerin çoğunluğuna itaat edersen seni Allah’ın yolundan saptırırlar. Onlar zandan başkasına uymazlar.” [6] buyurmuştur.

    Allah zanna hiç bir zaman ilim (kesin delil) olarak itibar etmemiştir. Nitekim Allahu Teâlâ şöyle buyurdu : “Onunla (inandıklarıyla) ilgili kendilerinde ilim (kesin delil) yoktur. Ancak, zanna uyarlar. Halbuki zan, haktan bir şeyi ifade etmez.” [7]

    [5] Necm : 28
    [6] En’am : 116
    [7] Nisa : 157

    Kopya serbest.

    • imanveinsan YazarYanıtla

      1- Müslümanlığın isbatı şeksiz şüphesiz Allah’a inanmak, ona kul olmak
      2- Kimsenin cenneti garanti değildir. Kişiye ancak çalıştığının karşılığı verilir. İman korku ve ümit arasındadır, ki lezzeti olsun. zaten aksini düşünürseniz iman lezzet vermez!! Ne de olsa ben cennetliğim yada cehennemliğim gibi.. Allahın ayetlerini kafamıza göre değil, Peygamber ve onun yolunu takip eden ehli sünnet inancına göre yorumlamak lazımdır. saygılar..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir